Repeat

Play.

..Kαι ξαφνικά η καθημερινότητα δεν είναι πια συνηθισμένη.Κι αν είναι συνηθισμένη,δεν είναι αδιάφορη.Και αν είναι αδιάφορη,υπάρχουν στιγμές που τη γεμίζουν.

Μια πράξη μας,μια γνωριμία,ένα μας λάθος,μια αμφιβολία(που δηλητηριάζει τα πάντα,χωρίς να σκοτώνει τίποτα όπως είπε ο Νίτσε)αλλάζουν τη ροή των πραγμάτων.

Εκεί είναι που το πράγμα αποκτά ενδιαφέρον.Όταν βλέπεις κάτι έξω από τα συνηθισμένα,όπως σε μια ταινία που ξεφεύγει από τα δεδομένα.Εκεί το ζεις,ανησυχείς,χαίρεσαι,προσπαθείς να πάρεις τα ηνία στα χέρια σου.
Το ένστικτο σου επιτάσσει να ελέγξεις την κατάσταση,να βελτιώσεις το σενάριο.

Στη προσπάθεια αυτή,κάνεις το τραγικό λάθος να θες να προσαρμόσεις το καινούργιο στο παλιό και καθημερινό.

Τελικώς,με κάποιον τρόπο,πιο εύκολα απ'ό,τι νόμιζες,καταστρέφεις ό,τι είχες και επανέρχεσαι στην αρχική σου κατάσταση.
Την αδιάφορη,καθημερινή.

Μέχρι που μια πράξη μας,μια γνωριμία,ένα λάθος....
Ξανά από την αρχή.

Ίδια κατάληξη,ίδιο λάθος.


Μια συνεχής επανάληψη.

Μήπως όντως κάνουμε πάντα τα ίδια λάθη?

Eσωτερικός Διάλογος

Για ποιό μέλλον μου λέγατε πάντα?

Δεν βλέπω τίποτα να με τράβαει να προσπαθήσω.Ώρες ώρες σαν κι αυτή βλέπω ότι τίποτα δεν με κρατά κόντα στα ίχνη της καθημερινότητάς που υποτίθεται έχω χτίσει.

Γιατί?

Γιατί τελικά δεν κατάφερα τίποτα.Μπορώ να τα τινάξω όλα στον αέρα και δεν θα με ακολουθήσει κανείς.

Για ποιές σχέσεις μου μιλάς?
Πάντα πλησίαζα τους άλλους,νόμιζα ότι κατάφερα να δεθώ με κάποια ελάχιστα άτομα στη ζωή μου,κι όμως ,τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει.

Τίποτα δεν είναι αμοιβαίο εδώ.Ο καθένας παίζει ένα παιχνίδι εξουσίας και συμφέροντος πάνω στον άλλο.
Όταν τα έλεγε ο Νίτσε εσύ τον θεωρούσες μισάνθρωπο και υπερβολικό.

Κι όμως ισχύει.Όσο και να αγαπάμε κάποιον η έννοια του "τα δίνω όλα σε κάποιον" δεν υπάρχει.Σε όλα τα είδη σχέσεων πάντα υπάρχει κάτι που αναζητάμε στον άλλο.
Πάντα κάτι θα θέλουμε.

Δεν υπάρχει κάτι που να γίνεται αφιλοκερδώς.Η ανθρώπινη φύση είναι έτσι.
Δεν θα έλεγα άπληστη,ούτε εγωιστική.
Απλά έχουμε την ανάγκη να εκτιμούν κάτι σε εμάς.

Μην μου λές πως έχω την ελευθερία της επιλογής.Είναι βάσανο για 'μένα.Άλλωστε πρέπει να διαλέξω.Μην με λες αναποφάσιστη.Δεν είμαι.Είμαι ανήσυχη.

Για τί?
Για όλα.

Γιατί το αύριο έρχεται πάντα νωρίς,και γιατί όταν είσαι έτοιμος να κάνεις κάτι για να προλάβεις,εμφανίζεται μπροστά σου το χθες.

Και τι θες να κάνω τώρα?
Σκέφτομαι.

Τι?

Διάφορα,ξέρεις.Τα πάντα.

Αν βρήκα λύσεις?

Πολλές.Το θέμα είναι αν τολμάω.

Τολμάω?

Eδώ

Εδώ.

Είμαι εδώ,ανάμεσα σε ήχους τζαζ,να ταξιδεύω αλλού,σε μέρη γνώριμα μα τόσο άγνωστα.

Εδώ,να εύχομαι να βρέξει για να ταιριάξει η μουντάδα της ψυχής με αυτή του άγνωστου κόσμου τριγύρω.

Εδώ,να περιμένω κάτι μα να μην εχω ιδέα τι.

Εδώ,να ονειρεύομαι πράγματα που δεν θέλω.

Εδώ,να λέω,να γκρινιάζω,να κοιτάζω και να βλέπω.

Εδώ,να παρακαλάω κάποιος να μπορέσει να αλλάξει κάτι,να με βοηθήσει να αλλάξω,δεν ξέρω τι.

Εδώ,να θέλω να σου πω κάτι,αλλά να ξέρω πως αυτό δεν λέγεται με λόγια.

Εσύ?

Nυχτερινές ιστορίες

Τη φοβάμαι τη μέρα.

Μόλις πέσει το σκοτάδι όλα είναι αλλιώς.

|Τι φοβάμαι τη νύχτα?
Φοβάμαι τις αναμνήσεις που μου φέρνει,τι σκέψεις,το ερέθισμα που δίνει στον ψυχικό μου κόσμο.
Το βράδυ όλοι είναι αλλιώς.Κάποια βράδια είχα δει ποιός είσαι.

Μου είχες μιλήσει,με είχες δει αλλιώς.

Μα μόλις έρθει η μέρα όλα είναι μουντά και κρύα.
Όλα είναι απόμακρα.

Δεν μου αρέσει η μέρα,δεν μου αρέσει το φως.
Τα δείχνουν όλα όπως είναι,και αυτό ειναι που φοβάμαι.

Ξέρω πώς έχουν τα πράγματα,αλλά δεν θέλω να το πιστέψω.

Θέλω να μην με βλέπουν,θέλω να ονειροπολώ,θέλω να νιώθω αυτή τη μελωδικότητα στον αέρα.
Θέλω να είσαι πάντα όπως ήσουν τα βράδια.

Μου αρέσει το σκοτάδι.
Κρύβεσαι,χάνεσαι,τίποτα δεν είναι σίγουρο,και σίγουρα τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται.

Παραλογισμός.

Mην Δίνεις Σημασία!

Το ξέρω.δεν γίνεται,δεν είναι εύκολο.

Είναι άτομα τα οποία μπορούν εύκολα να τινάξουν τα πάντα στον αέρα,κι ας είναι εις βάρος τους.
Άλλα που πάνε σύμφωνα με το πρόγραμμα,φοβούμενοι στο πώς θα αντιδράσουν οι άλλοι.

Και αναρωτιέμαι αν έχω όντως τάσεις αυτοκαταστροφής,την ώρα που δεν καταλαβαίνω γιατί κάποιοι δεν μπορούν απλά να αγνοήσουν τα πάντα και να κάνουν κάτι διαφορετικό.

Άδικα διαφωνώ μαζί τους.
Μήπως και εγώ δεν φοβάμαι ?

..αλλά δεν φοβάμαι τους άλλους,δεν φοβάμαι να αδιαφορήσω.
Δεν ξέρω αν είναι αναισθησία αυτό.

Δεν με ενδιαφέρουν οι άλλοι.
'Οχι όλοι,αλλά οι περισσότεροι.

Κι εσύ μου λες πως δεν μπορείς να τα παρατήσεις όλα,οι άλλοι περίμενουν πράγματα από εσένα.

Και δειλιάζεις και με παρασύρεις μαζί σου.

Δεν φταίω,κι όμως θα υποστώ τα χειρότερα.

Γιατί δίνεις σημασία?

Γιατί δίνουμε σημασία?

Γράμμα σ' έναν άγνωστο

Σε ξέρω.


Ήσουν εκέι όταν κοιμόμουν.Ήσουν εκεί όταν ξύπνησα.Όταν συνειδητοποιήσα.

Ήσουν εκεί όταν ξαναχαμογέλασα,όταν θυμήθηκα,όταν ξέχασα,όταν ευχήθηκα και ήλπισα.

Ήσουν εκεί όταν ανοίχτηκα,όταν χάρηκα,όταν σε απέκτησα,όταν σε έχασα.
Ήσουν εκεί όταν γύρισα,όταν κατάλαβα πως δεν έιχα λόγο να το κάνω.

Ήσουν εκεί όταν θύμωσα,όταν ξέσπασα,όταν τρόμαξα,όταν έκλαψα.
Ήσουν εκεί όταν υποχώρησα,όταν συγχώρεσα,όταν ηρέμησα.

Ήσουν εκεί όταν σιώπησα,όταν ξαναπροσπάθησα.
Ήσουν εκεί όταν γέλασα,όταν πάτησα κάποια από τα "φοβάμαι" μου.

Ήσουν όμως εκεί?

Θα είσαι εκεί όταν σου πω όλα αυτά?

Δεν σε ξέρω.

Xάος ή Xάος?

Κάτω από στιβάδες φωτοτυπιών,βιβλίων κ τετραδίων,ψάχνοντας για ένα χαμένο post-it,ήσουν εκεί.


Πως?

Άλλο έψαχνα,άλλο βρήκα.
Κάτι ξεχασμένο.


Μπορούμε να τακτοποιήσουμε τη ζωή μας όπως τακτοποιούμε το γραφείο μας?

Γίνεται να σε πετάξω όπως τα χαρτιά που δεν χρειάζομαι?
Ή να σε κρατήσω,μέσα σε μια σελίδα ημερολογίου?


Αξίζει η όλη γραφειοκρατία?

Αξίζει να κρατάμε παλιές σελίδες,λέξεις και ονόματα?


Μήπως όμως όταν "συμαζέψουμε",χάσουμε αυτά που ξέραμε,αυτά που ήταν ένα κομμάτι της ρουτίνας της ζωής?