Un viaggiatore prudente non disprezza mai il suo paese.

Θα ταξιδέψω όλον το κόσμο μέσα από το μυαλό σου.
Και όταν το δέρμα σου θα έχει δει όλους τους ήλιους στη γη και τα μαλλιά σου τα έχουν ανακατέψει όλοι οι άνεμοι, εγώ θα σε περιμένω στο σπίτι.

Θα τα έχεις δει όλα, θα τα έχεις καταφέρει όλα, μα το μόνο που θα θες, θα είναι να γυρίσεις.

Θα φιλήσω το ηλιοκαμμένο σου δέρμα, θα χαιδέψω τα μπερδεμένα σου μαλλιά.

Θα κοιτάξω τα μάτια σου, και όταν σιγουρευτώ πως είναι ακόμη σαν δυο καθρέφτες,
θα σε αφήσω να κουρνιάσεις στην αγκαλιά μου.

*για να προλάβω.
καλή τύχη *

Freak Out

Αναρωτιέμαι. Τιμωρούμαι για κάτι?

Ξυπνάω το πρωί με (σχετικά) καλή διάθεση, και βλέπω θολά. "Τι διάολο", λέω, από τον ύπνο θα 'ναι. Πάω ξεπλένω το μάτι, τίποτα. Αρχίζω και ανησυχώ. Καλυτερεύει λίγο, λεω εντάξει, θα περάσει σιγά σιγά προφανώς. Τίποτα.

Πάω στον οφθαλμίατρο, δεν βρίσκει τίποτα. "Πάρε αυτές τις σταγόνες, μήπως είναι ξηρό το μάτι, για κανα δυο μέρες, και αν δεν περάσει θα πρέπει να κάνεις τις τάδε νευρολογικές εξετάσεις για να δούμε τι συμβαίνει."
Τέλεια.

Πραγματικά. Τέλεια.

Και εντάξει, δεν είμαι ο καλύτερος άνθρωπος του κόσμου, αλλά εντάξει, τι είναι αυτά πάλι τώρα?


:(

Σε περιμένω παντού .

Τα παπούτσια μου είναι το ιδανικό ζευγάρι. Αν χάσουν το ένα το άλλο, το καθένα μένει ατελές και μόνο του. Αν ξαναβρεθούν, ακόμη θα ταιριάζουν απολύτα.

Time is the old justice that examines all such offenders, and let Time try.

Επειδή αυτές τις μέρες δεν προλαβαίνω το οτιδήποτε - πόσο μάλλον να σκεφτώ κάτι εκτός του αντικειμένου που υποτίθεται ότι ακολουθώ - απλά παραθέτω μια σελίδα από ένα σημειωματάριο που γράφω που και που, συγκεκριμένα ένα θέμα που με απασχολεί ανα καιρούς.

Καλό μήνα!

Where id is, there shall ego be.

Όταν υπάρχει εγωισμός και αδιαφορία, το μόνο που προκύπτει είναι περισσότερη αδιαφορία.

Σε ένα τέτοιο σημείο βρίσκομαι και εγώ. Δεν είναι ότι δεν έχω καμιά ευθύνη στο θέμα. Ίσως και να θέλω να αδιαφορήσω ακόμη περισσότερο γιατι ξέρω ότι κάποια στιγμή θα το κάνει εντελώς ο άλλος.

Το θέμα είναι ότι όταν ο άλλος δείχνει ότι σου δίνεται, ότι είναι πρόθυμος να κάνει τα πάντα, και εν τέλη δείχνει τον ίδιο εγωισμό με ΄σένα, όλα τα σενάρια περί ρομαντισμού σβήνουν και αναιρούνται.
Και ναι, μπορεί να φταις στην αρχή, αλλά στο κάτω κάτω δεν είπες ποτέ τίποτα. Μόνο περίμενες να δεις αν ισχύουν τα λόγια που άκουσες. Και δεν ισχύουν, γιατί δεν μπορούν να ισχύσουν.

Οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές εκ φύσεως. Κι όταν κάποιος δεν είναι, απλά πέφτει θύμα εκμετάλλευσης των άλλων.
Συμπερασματικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι ό,τι και να γίνει, όσο δεν βρίσκουμε τρόπο να ελέγχουμε τον εγωισμό μας - και δεν τον έχουμε βρει ακόμη, τα τύπου "βάλε τον εγωισμό σου στην άκρη" είναι απλά λόγια του αέρα - , οι σχέσεις είναι καταδικασμένες σε ένα μοτίβο θύματος - θύτη. Ο ένας νικά, ο άλλος χάνει. Μέχρι που χάνουν και οι δύο.  Ο ένας εκείνον που υποχώρησε, κ ο άλλος την αξιοπρέπεια του.


Μήπως όμως να είμαστε πιο ειλικρινείς και ρεαλιστές ως προς το τι είμαστε ικανοί να κάνουμε και να αντέξουμε, χωρίς να φτιάχνουμε ουτοπικές εικόνες βασισμένες σε μια ηθικολογία περί του τι θα ήταν σωστό να γίνεται στις μεταξύ μας σχέσεις?
Το ζητούμενο - όχι μόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά στα πάντα, ακόμη και τα δημόσια ζητήματα - είναι τι μπορεί να γίνει, τι είναι δυνατό να γίνει.
Γιατί εξακολουθούμε να ζούμε με βάση την ηχηρότητα που έχουν τα μεγάλα λόγια και οι δήθεν πράξεις αυτοθυσίας?

If you wake up at a different time, in a different place, could you wake up as a different person?

Το τυχαίο είναι ένας παράγοντας που επηρεάζει τα πάντα, πάντοτε. Από την αρχή του κόσμου, το τυχαίο δημιουργεί είδη, εξαφανίζει άλλα, ανακαλύπτει μέρη, φάρμακα, μηχανές. Ξεκινά πολέμους, σκοτώνει, ξυπνά τον έρωτα, τον καταστρέφει, σου αλλάζει τη ζωή.

Το πρόβλημα ή και η ευλογία εδώ είναι αν θα είσαι έτοιμος να το δεχτείς.

Memory is the thing you forget with.

Μήπως πριν κάθε τέλος σκεφτόμαστε μόνο το παρελθόν?
Μήπως η ξαφνική τάση να ζούμε μόνο μέσα στις αναμνήσεις σηματοδοτεί την αρχη του τέλους?

Όταν βρίσκεις παρηγοριά ή συναισθηματική ένταση μόνο γυρνώντας πίσω, το τώρα δεν σε γεμίζει. Και αν μείνεις πίσω, έχεις χαθεί.