The art of living is the art of knowing how to believe lies. The fearful thing about it is that, not knowing what truth may be, we can still recognize lies.

Το ψέμα χρησιμοποιείται από ανασφάλεια. Από μίσος. Από αγάπη. Από τυπικότητα. Από άμυνα. Για επίθεση.


Η τραγωδία των ψεμάτων είναι ότι στοιχειώνονται από λέξεις, μα επιβέβαιώνονται από πράξεις.
Και το αποκόρυφωμα είναι ότι όσο θες στην αρχή να τα ανακαλύψεις, τόσο θες έπειτα να τα ξεχάσεις.

Kαι ένας από τους δυσκολότερους ρόλους στις σκηνές της ζωής είναι να προσποιηθείς πως δεν ξέρεις.

Καρότα και μουστάκια.

Αυτή είναι η Μέλι. Πήρε το όνομά της από το χρώμα της, που είναι μελί. Είναι ινδικό χοιρίδιο αλλά τη φροντίζουν σαν να είναι μωρό. Στη φωτογραφία χαλαρώνει σε μια αγκαλιά.


Κανονικά θα το θεωρούσα γρουσουζιά να βάλω μια φωτογραφία της σε κοινή θέα. Για να μην μου τη ματιάσετε. 
Αλλά η Μέλι πέθανε χθες το βράδυ. Και επειδή ξέρω πως τώρα τουλάχιστον είναι ασφαλής, σας τη δείχνω.

Every explanation is after all an hypothesis.

Νιώθω ότι ήρθε καιρός να ξαναγράψω. Όχι πως απήχα πολύ. Απλά δεν ήξερα αν είχε νόημα. Έχω ξεχάσει πως είναι το να μπορείς να βγάζεις έστω ενα μικρό βάρος από πάνω σου έτσι. Δεν είναι πως δεν συμβάινουν γεγονότα που με επηρεάζουν. Αντιθέτως. Αλλά είναι τόση η ένταση που εν τέλει οδηγεί σε μια περιέργη ηρεμία. Δεν θέλω να περιγράψω κάτι συγκεκριμένο. Μόνο την αναμονή μου πριν ξυπνήσω. Γιατί κοιμάμαι. Και όχι έναν ύπνο δικαίου. Απλά έναν λήθαργο. Ονειρεύομαι. Και μέσα στο όνειρό μου βλέπω εφιάλτες. Και όσο να συνειδητοποιώ ότι μπορώ να ξυπνήσω, θέλω να δω τη συνέχεια. Εγώ και μόνο εγώ είμαι η αιτία των ονείρων μου. 

Και αν κάποιοι από τους εφιάλτες μου είναι πραγματικές μου φοβίες, και οι φοβίες τελικά δεν μόνο εφιάλτες αλλά πραγματικότητα, τότε εγώ ή θα τρελαθώ ή θα αρχίσω να χάνομαι σιγά σιγά στο μεταίχμιο ύπνου και αλήθειας.

-Αν σου λείπω..

Αυτό.

It begins to tell...

'Round Midnight

Feelin' sad really gets bad
'Round, 'round, 'round midnight

Power & Glory

Εδώ έλεγα πως είμαι το θύμα σε μια άκρως δελεαστική κατάσταση. Τότε δεν το είχα συνειδητοποιήσει ακόμη. Έτσι είναι αυτά.

Για να γράφω προφανώς ήρθε η στιγμή της αποκάλυψης. Δεν ξέρω αν με στεναχωρεί το γεγονός ότι ο θύτης ήταν το συγκεκριμένο άτομο ή γενικά το ότι υπάρχουν άνθρωποι που μπορούν να κρατήσουν μια τέτοια απόσταση. Που μπορούν να είναι απαθείς μόνο ως προς το δικό τους όφελος. 
Από εγωισμό και μόνο δεν μπορώ να δώσω συνέχεια σε αυτή την ιστορία.

Σκέφτομαι όμως, ο καθένας μας, αν δεν τον ένοιαζε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο θα μπορούσε να συμπεριφερθεί έτσι. Δεν μπορώ να το δικαιολογήσω, μπορώ όμως να το φανταστώ.
Εκτός κι αν πιστεύω πως απλά δεν αξίζω κάτι καλύτερο. Είτε από ανασφάλεια είτε από δήθεν
ταπεινοφροσύνη.

Say it isn't so

Eίναι άτομα που ποτέ δεν προσπάθησαν να είναι στη ζωή σου. Που ποτέ δεν ήθελαν να επιβληθούν. Κι όμως κάθε φορά που τα βλέπεις είναι σαν να είστε μαζί. Δεν υπάρχει κάμια ένδειξη προσπάθειας. Απλά είναι εκεί. Απλά κοιτάζεστε. Μιλάτε. Κι αν δεν μιλάτε ξέρετε. Πάντα υποβόσκει αυτό το κάτι. Χωρίς υπονοούμενα. Απλά το ξέρεις. Είναι δεδομένο. Χωρίς όμως να είσαι εσύ ή ο άλλος.


Μία συνάντηση αρκεί. Χωρίς να αρκεί ταυτόχρονα. Κι όμως, είναι μια κατάσταση που δεν πρέπει ούτε μπορείς να πιέσεις. Ίσως όλα έχουν πάρει τον δρόμο τους. Σιγά σιγά. Ίσως και όχι.